zondag 13 juli 2008

De jongen naast lindsay lohan zegt me absoluut niks

Mag ik u presenteren: Bospop, afgelopen vrijdag? Omdat er leven is na Werchter. Omdat er Neil Young is na Werchter. Omdat er oude zakkenfestivals zijn na Werchter Classic. Omdat Nederlands Limburg een beetje Limburg is. Omdat Limburg een beetje buitenland is. Omdat iedereen weet dat Weert nergens is. Omdat Jarne en ik niet meer zo heel veel quality time hebben met de daddy. Omdat mijn mammie zonder mij naar Lenny is gaan kijken. Omdat het een symbolische daad is de Vlaamse feestdag in het buitenland door te brengen. Omdat België blijft.
We werden onthaald door Everest, broze, brave rootspoppers uit Los Angeles met een three axe attack die er nooit echt toe deed. Het gezelschap coverde You Ain't Goin' Nowhere van Dylan en eindigde met een lekker stukje jam. Het zegt misschien genoeg dat het vlak na hun laatste noot stopte met regenen. Aan Gods goede smaak wordt niet getwijfeld.
Vervolgens was het aan the Waterboys. Hen kende ik vaagjes. Het is te zeggen, hun hit The Whole Of The Moon, die ze niet gespeeld hebben, werd wel eens gedraaid in De Ark, de discotheek van de laatste kans in Hechtel. Voor u foute conclusies over mijn uitgaansleven trekt: ik werkte daar. Professor Rötelflöt werd daar wel gesignaleerd op de dansvloer. Geen wonder dat hij tegenwoordig ondergedoken leef in de Vogezen.
Maar the Waterboys dus en hun aanstekelijke folkrock. Denk aan hippies op het mardi gras. Denk aan the Pogues op valium. Het soort muziek waarbij het onmogelijk is om stil te staan al kun je het zonder problemen houden bij wat knikken met de knieën. Hoogtepunt was een sober antivooruitgangsliedje. Wie daarenboven Stalin kan opvoeren zonder door de mand van zijn luchtballon te vallen staat safe in mijn cool book.
De man hemzelf dan ten slotte: Neil Young. Dit is niet de plaats om het historisch belang van Shakey definitief te schetsen. Al heeft heeft Doctor Shakes wel de beste Unplugged ever afgeleverd. Dit is niet het moment om te getuigen van mijn grote liefde voor Ome Neil. Al is Harvest wel de essentiële soundtrack bij mooie zomerdagen én bij de lange, bange uren van een gebroken hart.
Dit is gelukkig wel de juiste tijd en plaats om te stellen dat het gisteren een beestig optreden was. Niet eens omdat het van the Rawönes was geleden dat ik zo hard naar iets had uitgekeken. Vanaf nu zouden alle optredens moeten beginnen met Powderfinger. Een uur Uitgepuurde Rock volgde. Met gitaarsolo's en -duels waar het verenigd gild der postrockers nog veel van kan leren. Down By The River was het absolute hoogtepunt hiervan.
Daarna kwam het ultieme akoestische intermezzo met achtereenvolgens The Needle And The Damage Done én Unknown Legend én Heart Of Gold én Old Man. Als ik iets van voetbal kende, zou ik dit een perfecte hattrick durven noemen. Ten slotte werd de elektrische gitaar weer bovengehaald tot er na biscover A Day In The Life geen snaren meer opstonden.
Kortom, Neil Young: he could drive me over the rainbow and send me away. Somewhere on a desert highway he rides a Harley-Davidson. Had ik een miljoen op overschot zoals de Schuer, ik liet hem afkomen naar mijn achtertuin. Neil Young heeft meer stijl dan een homo en meer huizen dan Philip Dewinter
Graag zou ik nog enige woorden wijden aan de Nederlandervaring. De security was de strengste die ik al heb meegemaakt, boeiend werk maar slecht betaald. Ik ben gefouilleerd for God's sake en daarbij halvelings in het kruis getast. Het cliché dat Hollangers door alles heen praten, blijkt ook waar te zijn. Doorheen elk nummer doken spreekkoren op à la "kippenvel", "prachtig", "eigenzinnige nummerkeuze" et j'en passe. Daarnaast probeerden ze op het onbeleefde af zo ver mogelijk naar voor te kruipen. Bovendien wurmden ze zich elk kwartier terug naar achter om bier te halen.
Maar toffe jongens, hoor. We waren er immers te gast. Ter hunner verdediging: nog nooit zo vlot een parkingplaats gevonden en achteraf verlaten. Bovendien bleek Ted Nugent later dat weekend nog aan te treden. En dat op nauwelijks twintig kilometer van het thuisfront. Volgend jaar een gans weekend met de tent, fuck yeah!

Labels: , ,

2 Comments:

OpenID ellaguru said...

Goh... Bospop... Wist je dat ik dat festival helemaal vergeten was?

The Waterboys zag ik vorig jaar op Cactus en toen waren ze gruwelijk. Een 3 uur lang durende kwelling...

Grappig trouwens. Hoe komt een mens in De Ark te werken? Niet dat ik er ooit binnen ben geweest... Ik ken het, zoals iedereen, van zijn dubieuze reputatie. ;-)

juli 14, 2008 9:24 a.m.  
Blogger Geert S. Simonis said...

Een mens komt in De Ark te werken als hij geld nodig heeft.

juli 14, 2008 1:27 p.m.  

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home