dinsdag 7 juli 2009

Planningen zijn er in de eerste plaats om je niet aan te houden

Afgelopen weekend heeft uw held rondgedoold op de wei van Werchter om in naam van Oxfam handtekeningen te schooien voor een of ander goed doel. Beste. Truc. Ooit. Om. Aan. Emailadressen. Van. Minderjarige. Grieten. Te. Geraken. Uiteraard viel er tussendoor ook een royale portie muziek te verslinden. Het mag een wonder heten dat daar geen maagpijn, salmonella of honger van is gekomen. Saturday gives what Sunday steals, laat de verslaggeving daar beginnen. Bijvoorbeeld bij het feit dat die Leuvense straatmuzikant met de krakkemikkige gitaar op mijn bus naar Werchter zat. Met gitaar maar zonder erop te spelen. Iedereen content.
Triggerfinger (main): een goed begin, het halve werk, een heerlijk gebalde set. De drie heren stonden met meer attitude op het podium dan de doorsnee hoofdact. Ruben Block is een demon in een maatpak, een hellehond zonder leiband. Mario Goossens sneed mijn adem af, verlamde mijn ruggengraat en deed mijn hart ontploffen. Paul van Bruystegem is een ivoren toren in duizend brandingen tegelijk.
Social Distortion (main) gebruikte Strange Fruit als intromuziek en dat is meer klasse dan ik gewend ben van mijn punkertjes. Deze vier tot leven gekomen tatoeages serveerden hun punkrock messcherp en met plenty klassieke rock & roll-invloeden getuige het uiterst snedige openingssalvo. Ze zagen eruit als the Scabs uit de goot en eigenlijk klonken ze ook zo, zij het dan zonder enige ballads. Ring Of Fire was een eerste hoogtepunt in min of meer dezelfde versie als De Heideroosjes maar dan doorleefder, echter, beter. Social Distortion is muziek voor zieke jongetjes met slecht bloed. U voelt zich toch ook aangesproken?
Regina Spector (marquee) is een mooi meisje die mooie liedjes zingt aan een mooie piano. Van waar ik stond werd ze helaas nogal overstemd door het gebeuk van Rodrigo Y Gabriela. Geen erg, Regina krijgt vast nog wel een herkansing bij mij en ik eentje bij haar. Alles komt altijd in orde.
Yeah Yeah Yeahs (marquee) stelden lichtjes teleur door mijn hoge verwachtingen. Het begon stevig, het zakte halverwege wat in, het eindige met een ronduit explosieve apotheose vol feest en vuurwerk vol toeters en bellen.
De volgende keuze was pas echt moeilijk: Mogwai versus Franz Ferdinand. Schotland versus Schotland. Uiteindelijk ben ik voor het eerste gegaan omdat we in het college van professor Rötelflöt hebben geleerd dat Mogwai de max is. Nu is Franz Ferdinand wel boos op mij. Misschien laat ik de heren omleggen door een Servisch nationalist. Mogwai (marquee) heerste ondertussen over de Marquee als een pegasus in een achtbaan. Mystiek zwevend omhoog en net voor het bereiken van de top pijlsnel loeihard de dieperik in. Ik begin langzaam over al mijn vooroordelen jegens het hele postrockgedoe heen te geraken.
Toen was het gedaan met werken en kon uw held ongestoord naar Nick Cave & the Bad Seeds (main) gaan kijken. Meneer Cave speelde een dik uur lang voor koning Midas en veranderde alles wat hij aanraakte in vloeibaar goud. Vervolgens speelde hij ook een dik uur lang voor schilder. Ergens tussen Jeroen Bosch en Vincent Van Gogh in schetste hij ons een smerige realiteit op smaak gebracht met een mespunt Edvard Munch. Het is onvoorstelbaar welk een blik classics Meneer Cave had opengetrokken: Tupelo, Red Right Hand, Deanna, The Weeping Song, The Ship Song, The Mercy Seat en dan vergeet ik er nog een heel deel. Het hoogste punt was voor mij Papa Won't Leave You, Henry, een nummer dat ik nota bene niet eens kende op voorhand. The Bad Seeds steunden Meneer Cave broederlijk in de rug gehuld in de mooiste collectie lange haren, baarden en kostuums sinds The Last Waltz. Nick Cave & the Bad Seeds speelden in het laatste licht en het zou mij niet verbazen als zij de zon persoonlijk hebben doen zakken.
Grace Jones (marquee) ten slotte verspreidde een dubieuze portie futuristische dubdisco. Denk aan Tina Turner die in haar rol van Aunty Entity wordt begeleid door Doe Maar. Het was met andere woorden best wel funky. Mevrouw Jones wisselde na elk nummer van outfit dus zij zal ook wel serieus gezweet hebben. Ik ben er niet echt zeker van dat ik een zestiger wel wil zien paaldansen. Na drie kwartier ben ik gaan lopen met mijn benen tussen mijn staart. Dit was vooral heel erg vreemd.
De zondag is voor morgen.
Tot morgen.

Labels: , ,

1 Comments:

Blogger stagger susi said...

how the text is writen about mister cave is echt en goed verslag met inhoud and i really miss that concert en daar baal ik behoorlijk van..
DEATH OF BUNNY MUNRU is caves new book en en voorproefje daarvan vind je op google.
veel luisterplezier.
en vette AANRAADER VOOR DE insiders. GREETINGS FROM STAGGERSU LIVING IN EMMEN HOLLAND BORN IN ESSEN GERMANIA

september 03, 2009 10:53 p.m.  

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home