donderdag 16 december 2010

De ballade van het drankorgel

Zaterdag was ik voor de verandering aan het thuisfront. Zoals gepland heb ik Ik zat op het dak van Daniil Charms uit de boekenkast getrokken. De bladwijzer smaakte naar madeleine.

Een ticket voor het optreden van Arno in het Dommelhof in Neerpelt op twee november 2002. Een cadeau voor mijn achttiende verjaardag. Mijn rechterhand zat in een verband die avond. De dag ervoor was een bescheiden feestje fataal afgelopen.

Alcohol.
Hoogmoed in het aanschijn van de meerderjarigheid.
Gekloot met een brommertje.
Een brutale knuffel met het asfalt.
Een bezoekje aan de spoed.

Sindsdien ben ik aplenty bezopen geweest. Sindsdien heb aplenty domme dingen gedaan. Sindsdien ben ik nooit meer op de spoed beland. Een bevinding die mij gerust stelt. Acht jaar ouder, een greintje wijzer.

Gisteren passeerde meneer Hintjens in Het Depot. Ik ben als vanouds gaan kijken. Dom, dom, dom. De ontgoocheling smaakte naar madeleine. Waarom ga ik in Gods naam nog kijken? Omdat de achttienjarige in mij blijft hopen op de heropstanding van de gevallen engel.

The lonesome Zorro had exact tweeënhalve verrassing bij. De halve was dat we Oh la la la in de Balkanversie geserveerd kregen. De andere twee het opvissen van Watch out boy en Je veux nager. Dat de man tegenwoordig vier keer een liedje gezeten brengt, zegt iets over zijn leeftijd. Dat hij er mee wegkwam, zegt meer over zijn charisma. Toch kreeg Arno mijn ingewanden amper aan het borrelen.

Desondanks was de fles jenever een half uur later leeg. Ik stuikte ineen. Ik lag in de goot. Mijn ogen gefixeerd op de sterren. Een uitspansel waar Arno niet meer tussen blonk. Mijn vriend, ik ben niet boos. Ik ben een teleurgestelde achttienjarige, jij een gevallen held. Alcohol, hoogmoed, gekloot. Moet ik je naar de spoed dragen?

Labels: , , , ,

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home